ریشههای قوانین مالی فوتبال؛ چرا محدودیتها برای نجات باشگاهها ایجاد شدند؟
در بحبوحه بحثها درباره پروندههای مالی منچستر سیتی و اتهامات وارده، نگاهی به ریشه شکلگیری قوانین بازی جوانمردانه مالی (FFP) نشان میدهد که این مقررات برخلاف تصور رایج، ابزاری برای حفظ انحصار نیستند.

در بحبوحه بحثها درباره پروندههای مالی منچستر سیتی و اتهامات وارده، نگاهی به ریشه شکلگیری قوانین بازی جوانمردانه مالی (FFP) نشان میدهد که این مقررات برخلاف تصور رایج، ابزاری برای حفظ انحصار نیستند، بلکه واکنشی ضروری به بحرانهای مالی دهه گذشته فوتبال اروپا بودهاند.
پس از قانون بوسمن در سال ۱۹۹۶، هزینهکرد بدون پشتوانه مالکان و ورود سرمایههای کلان، فوتبال باشگاهی را تا آستانه بحران پیش برد. در آن دوران بسیاری از باشگاهها در سراسر اروپا توان پرداخت دستمزد بازیکنان یا اقساط نقلوانتقالات را نداشتند و وضعیت مالی باشگاهها به فضای «غرب وحشی» تشبیه شده بود.
یوفا در ابتدا تلاش کرد در سال ۱۹۹۹ سقف دستمزد اعمال کند، اما این اقدام با قوانین کار در اروپا مغایرت داشت. در ادامه، روند صدور مجوز حرفهای باشگاهها شکل گرفت تا از مدیریت منطقی مالی اطمینان حاصل شود. بحران مالی لیدز یونایتد بر اثر ولخرجیهای شدید و همچنین خرید چلسی توسط رومن آبراموویچ در سال ۲۰۰۳، فشارهای جدیدی به سیستم وارد کرد؛ تا جایی که فران سوریانو، مدیر اجرایی فعلی منچستر سیتی، ورود آبراموویچ را یک «اختلال بزرگ» توصیف کرد که باعث تورم شدید در فوتبال شد.
منابع: The Independent Football



نظرات (۰)